Naar de berg van mirre

Tot de wind van de dag opsteekt en de schaduwen vluchten, zal Ik naar de mirreberg gaan, naar de wierookheuvel. (Hooglied 4:6)

Mirre is een geurige hars die verwijst naar het lijden van de Heer Jezus. De wijzen uit het Oosten brachten mirre – samen met goud en wierook – als geschenk aan de Koning der Joden (Matteüs 2:11). Bij Zijn begrafenis bracht Nicodemus een mengsel van mirre en aloë mee om Zijn lichaam te zalven (Johannes 19:39). Van de kribbe tot aan het kruis was Jezus Christus de Man van Smarten.

De berg van mirre wijst naar de plaats Golgotha, waar Zijn lijden een onvoorstelbare omvang bereikte:

• Jezus leed lichamelijk. De soldaten doorboorden Zijn handen en voeten om Hem aan het kruis te spijkeren. Hij had ook dorst, want Hij klaagde profetisch: „Mijn tong kleeft aan mijn gehemelte“ (Psalm 22:16). Voor Hij stierf, riep Hij ook uit "Mij dorst", zoals we in Psalm 42: 3 lezen: Mijn ziel dorst naar God, naar de levende God. Wanneer zal ik binnengaan om voor Gods aangezicht te verschijnen?
• De Verlosser leed onder de spot van de mensen. Zij beledigden Hem als de Zoon van God en bespotten Zijn vertrouwen in God. We horen Hem zeggen: „Smaad heeft mijn hart gebroken, en ik ben vol zwaarmoedigheid“ (Psalm 69:21).
• Tijdens de drie uren van duisternis droeg de Heer Jezus de goddelijke straf voor onze zonden en werd Hij door God tot zonde gemaakt. Hoe heeft Hij geleden toen God Zich van Hem afwendde – want Hij is te heilig om het kwaad aan te zien! We kunnen deze diepe smart slechts ten dele doorgronden. We blijven als het ware van aan afstand staan.

We staan in eerbiedige ontzag voor deze berg van mirre en denken na over het lijden van onze Verlosser. We aanschouwen Zijn wonderbare liefde, die Hem ertoe dreef voor ons te lijden en te sterven. Aan Hem willen we denken als we aan Zijn Tafel zitten en het Brood en de Beker onder ons laten rondgaan.